De start van onze wereldreis is –vermoedelijk- heel anders verlopen dan bij andere mensen die een jaar op reis gaan.

Onze wereldreis zou eind 2020 beginnen. We hadden een enkele reis naar Peru geboekt……en toen werd onze lieve (schoon) zus Linda heel erg ziek en begon de idioterie rondom het Corona virus.

Linda

Toen we circa twee jaar geleden de ingeving kregen om een wereldreis te maken en dat met de familie deelden, zei mijn lieve zus Linda: – die toen al 18 jaar ziek was – “ik hoop dat ik er over twee jaar nog ben om de diploma-uitreiking van Lisa (haar jongste dochter) bij te wonen”.

Onze levens waren tot dan toe hetzelfde en tegelijkertijd ook heel verschillend verlopen. We woonden al 21 jaar in dezelfde straat – tegenover elkaar. We hebben ieder twee kinderen waar we – over en weer – gek op zijn. Het grote verschil zat in het feit dat Linda ziek was. Doordat Linda elke keer, na een uitzaaiing de strijd weer aan ging en er bovenop kwam, stonden we daar op de momenten dat ze de ziekte had overwonnen, niet steeds meer bij stil. Haar ziekte kwam wel ter sprake, maar lag – ook bij haar niet – voor op onze lippen.

Op het moment dat we van onze reis vertelden, werd ons pijnlijk duidelijk dat ons leven een heel andere wending ging maken. Een wending die ze ons heel erg gunde, maar zelf ook zo fijn had gevonden. Jaloezie was Linda vreemd. Ze was soms verdrietig dat ze niet kon springen, gek dansen en hardlopen. Of eens een keer pijnvrij zijn en zonder nadenken ergens naar toe gaan.

In mei verslechterde haar gezondheid. Zij en haar gezin koesterden de hoop dat het weer goed zou komen. Dat had het tenslotte altijd gedaan. Voor iedereen was het een verdrietige tijd tussen hoop en vrees.

We hadden zo sterk de wens om op reis te gaan, een innerlijke drive waar geen ontkomen aan was, zo voelde het. Maar Linda was ziek en er leek geen mogelijkheid haar te bezoeken. Wat doe je in zo’n geval? Je gevoel zegt dat ze niet meer beter wordt, terwijl haar gezin die hoop wel koestert. Ga je wel of niet op reis, zonder dat je de mogelijkheid tot afscheid hebt gekregen? Er zijn heel wat tranen gevloeid.

Uiteindelijk kwam er een telefoontje dat Linda op een waardige manier afscheid wilde nemen op een door haar gekozen tijdstip. Ondanks dat we haar nog zoveel hadden willen vragen, zeggen, steunen en knuffelen, hebben we heel veel respect voor haar keuze.

Terugkijkend op deze periode, waarin we haar niet konden bezoeken, hebben we veel geleerd. Vooral over onszelf en dat het belangrijk is dat je naar de roep van je hart luistert. Ook al voelt die keuze voor een ander als een afwijzing, verlating of wat dan ook.

Wereldreis wordt Europareis

Ondertussen keken we af en toe op de Peruaanse overheidswebsite, maar kregen steeds meer het gevoel, dat we niet naar Lima zouden kunnen vertrekken.

Geen probleem dachten wij. We kijken gewoon bij een ander land van ons droomwensenlijstje of we vertrekken gewoon wat later. Uiteindelijk bleek alleen Zuid-Korea open te zijn voor toeristen, maar dan wel met een quarantaineperiode en mondkappen.

Pff daar hadden we echt geen zin in. We willen ons juist vrij voelen om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe dingen te ontdekken. De mondkappen zorgen ervoor dat mensen afstand van elkaar nemen, dat je elkaars expressie niet kunt zien en dat het onmogelijk wordt gemaakt om mensen te leren kennen.

De sabbatical was aangevraagd, ons huis was al beloofd aan de kinderen, wat gaan we doen?

Al heel snel stapten we over op een andere droom die ook een enorm gevoel van vrijheid, flexibiliteit en plezier geeft: We gaan rondtrekken met een camper!

Een wat voor een! Een geweldig droomhuis op wielen wat ons past als een op maat gemaakte jas.

We zien wel waar we heen gaan. Vooral naar plekken waar geen avondklok en geen verplichting tot het dragen mondkappen is. De weersomstandigheden maken ons niet zoveel uit, maar als we mogen kiezen – vrij van regen!